فرودگاه اهواز و استقبال از دانشجو هاییه که به عمره دانشجویی مشرف شدن.

من اینجا بس دلم تنگ است.

بیا ره توشه برداریم،

قدم در راه بی فرجام بگذاریم...

م.امید (مهدی اخوان ثالث)

پرید از جان پناهش مرغک معصوم.

درین معصوم شهر شوم.

پرید، اما کجا باید فرود آید؟

نشست آنجا که برجی بود خورده بآسمان پیوند.

در آن مردی، دو چشمش چون دو کاسه ی زهر.

به دست اندرش رودی بود، و با رودش سرودی چند.

خوش آمد گفت درد آلود و با گرمی

به چشمش قطره های اشک نیز از درد می گفتند.

ولی زود از لبش جوشید با لبخند ها، تزویر،

تفو بر آن لب و لبخند!

پرید، اما دگر آیا کجا باید فرود آید؟

نشست آنجا که مرغی بود غمگین بر درختی لخت.

سری در زیر بال و جلوه ای شوریده رنگ، اما،

چه داند تنگدل مرغک؟

عقابی پیر شاید بود و در خاطر خیال دیگری می پخت.

پرید آنجا، نشست اینجا، ولی هر جا که می گردد،

غبار و آتش و دود است.

نگفتندش کجا باید فرود آید.

همه درهای قصر قصه های شاد مسدود است.

دلش می ترکد از شکوای آن گوهر که دارد چون صدف با خویش.

دلش می ترکد از این تنگنای شوم بی پر تشویش.

چه گوید؛ با که گوید، آه،

کز آن پرواز بی حاصل درین ویرانه مسموم،

-چو دوزخ شش جهت را چهار عنصر آتش و آتش-

همه پرهای پاکش سوخت.

کجا باید فرود آید، پریشان مرغک معصوم؟

(بخشی از شعر پرنده ای در دوزخ  م. امید {مهدی اخوان ثالث})